Column Martijn Verspeek - We slaan door met alle regels

Soms vraag ik me echt af waar we mee bezig zijn. Het lijkt wel alsof alles dichtgetimmerd moet worden. Elk risico moet uitgesloten zijn, elk gaatje dichtgemetseld. Niemand mag nog vallen, niemand mag nog een pleister nodig hebben. En dus verzinnen we regels en nog meer regels. Om een schuldige aan te kunnen wijzen als er een keer iets gebeurt. En laat duidelijk zijn, natuurlijk ben ik ook voor veiligheid. Natuurlijk wil ik dat mensen gezond blijven en ’s avonds weer veilig thuiskomen. Maar wat er nu gebeurt, gaat alle perken te buiten.

“Loodgieters met passie voor hun vak stoppen er massaal mee”

Zijn er klaar mee

Neem onze branche. Er zijn loodgieters die al veertig jaar met hart en ziel werken. Mannen die alles hebben meegemaakt, die denken in oplossingen in plaats van problemen. Mannen met passie. Maar die stoppen er nu massaal mee. Reden? Omdat ze niet nu nog hun CO-certificering willen gaan halen, geen nieuwe apparatuur willen aanschaffen, geen cursus meer willen volgen, waarbij je vooral leert welke vinkjes je moet zetten en formulieren je moet invullen. Ze willen hun klanten niet met torenhoge kosten opzadelen, omdat de rookgas nu ineens vervangen dient te worden. Ze zijn er klaar mee.
En das ‘kei sund’. De vakmannen drijven af en er komen mensen met minder passie voor het vak voor terug. Mensen die er vooral zijn om uren te maken. Mensen die tijd voor geld ruilen. Die vullen braaf hun formuliertjes in, halen koffie, roken een peuk en wachten tot de klok weer rond is. Terwijl de oude garde nooit in uren denkt. Die denkt in oplossingen. In klanten blij maken. Heb je het over vakmensen, die trots van hun werk thuiskomen en zeggen: ‘Kijk eens wat ik vandaag voor elkaar heb gekregen.’

Verplicht strekken

Ik zie het ook bij stratenmakers. Die mannen willen ’s avonds thuiskomen en tegen hun vrouw zeggen: ‘Ik heb vandaag 65 meter gelegd, ik heb effe lekker gas gegeven.’ Maar nu moeten ze na zestig minuten op hun knieën verplicht opstaan om te rekken en strekken, een soort yogameditatie tussen de bedrijven door. Wie verzint dat? Vraag het aan die mannen zelf: ze willen bruin worden, zweten, meters maken, sterke verhalen vertellen in de kroeg. Geen verplichte yogales naast de stoep.
We slaan volledig door met regels. Natuurlijk is veiligheid belangrijk. Maar accepteer ook dat er af en toe iets mis kan gaan. Want als we zo doorgaan, drukken we alle passie uit de maatschappij. Dan houden we alleen nog medewerkers over die ‘tijd voor geld ruilen’, zonder een sprankje trots of liefde voor hun vak. En dat vind ik zonde. Mensen met passie, daar heb je bijna geen regels voor nodig.

Martijn Verspeek noemt zichzelf aanvoerder bij Installatiebedrijf Verspeek in Valkenswaard